عشق آتشين

maryam70 — Fri, 12 Sep 2008 14:19:11 GMT

بخواب اي آفتاب بي غروب شب تنهايي دل ها دراز است ؛ دعايت مي کنم هر شب همين وقت که در هاي دعا تا صبح باز است

عشق تنها گلي است که بي نياز از فصول مي رويد و غنچه ميدهد

ارزش محبت به استمرار آن است نه به اندازه آن

در آن زمان که دوست داري کسي به يادت باشه به ياد من باش که هميشه به يادتم

آدمهايي فراموشت مي کنند که باور نداري فراموشت کردن و کسي تو را بياد دارد که فکر ميکني هميشه فراموشت کرده است

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن کسي است که الفباي دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از او رسم محبت بياموزي

لحظه ها را سپري کرديم تا به خوشبختي برسيم وقتي به خوشبختي رسيديم ديديم خوشبختي همان

لحظاتي بود که گذشت

شعله گفت کاش روزي به شمعدان مي رسيدم شمع بدون اينکه حرفي بزند ذره ذره آب شد تا شعله به آرزويش برسد

درد را از هر طرف که نوشتم درد بود

از صداي ساعت متنفرم که مدام جاي خالي حضورت را به رخ دلتنگي هايم مي کشد

maryam70 — Tue, 09 Sep 2008 17:15:38 GMT

تقديم به آنکه مهرش هرگز در قلبم غروب نکرد

به دريا شکوه بردم از شب دشت

از اين عمري که تلخ تلخ بگذشت

به هر موجي که مي گفتم غم خويش

سر ميزد به سنگ و باز مي گشت ....

حافظ ز چشمان قشنگ تو غزل ساخت

هر کس که تو را ديد به چشمان تو دل باخت

نقاش غزل تا که به چشمان تو پرداخت

ديوانه شد از طرز نگاهت قلم انداخت ....

بي جهت خود را مرنجان ؛ از قضا نتوان گريخت

نوش جان بايد کني حق هر چه در پيمانه ريخت ...

از تو گله نمي شه کرد اگر نمي ري از دلم

اگر هنوز در حسرت يک آرزوي باطلم

از تو گله نمي شه کرد شکايت از دل منه

شکستنم نتيجه اون همه دل سپردنه ...

maryam70 — Tue, 09 Sep 2008 17:03:38 GMT

خوشبختي را ديروز به حراج گذاشتند ولي من زاده ي امروزم

خدايا جهنمت فرداست پس چرا امروز مي سوزم

در غريبانه ترين لحظه هاي تنهايي خويش ؛ چشم هايم را که در آن درياي از محبت موج مي زند به تو خواهم

بخشيد ؛ تا هيچ گاه به دوستي ام شک نکني ...

مهم نيست که دلم را شکستي ؛ مهم اينه که خدا توي دل هاي شکسته است ...

انسان پرواز را از پرندگان ؛ زره ساختن را از لاک پشت ؛ کشتي ساختن را از نهنگ آموخت اما فراموش کرد که

وفا را از زنبور عسل و عاشقانه مردن را از پروانه بياموزد ...

سکوت آن قدر دل نازک است که با کلمه اي مي شکند ..

دنيا را عاشقانه به دنبال تو گشتم و عاقبت خسته و مايوس بر در خانه خويش رسيدم آه از آن لحظه اي که

ديدم بر سر در خانه ام نوشته بودي آمدم نبودي

قطره اشکي به خاطرت به دريا انداختم و تا زماني که پيدا نکنم دوستت دارم .....

اگه شکستن قلب و غرور صدا داشت عاشقان سکوت شب را ويران مي کردند

چه ساده در ميان گريه هاي خويش زاده مي شويم و چه ساده در ميان گريه هاي ديگران مي ميريم و در ميان

اين دو سادگي معمايي مي سازيم به نام زندگي